Gedichten

Verhaal: Liefde en de lange levensweg

 

Hoe komen twee mensen bij elkaar, zo dicht bij elkaar, dat

ze stil bewogen of wild enthousiast elkaar door het leven

willen dragen? Dit is een groot mysterie. Je kunt niet zeggen
wat je zozeer bekoorde in die ander. Een blik, een haarlok,

een lach. Bij elk contact ging je hart sneller kloppen. Je

droomde van elkaar en je ging wonen bij elkaar. Je ging
elkaar bewonen als een huis, nog lang voor een huis gebouwd

werd en je voelde je thuis, thuis in dat grote mysterie dat

mensen “liefde” noemen. Je bent in elkaars leven binnen-

gegroeid zoals twee takken in de stam en de wortel van

het leven.
Maar de weg is lang. Niet elke dag luiden de feestklokken.

Het eerste enthousiasme gaat voorbij en er komen vele

eenzame dagen. Men begint te merken, dat de ander niet

alleen goede kanten heeft. Je ergert je soms en dan denk je:

“Ik heb me vergist”.

Maar je hebt je niet vergist. Ieder mens is maar een mens ge-

lijk alle andere mensen. Alle leven heeft een ritme van dag

en nacht, hoog en laag, eb en vloed. Ieder jaar wordt het

lente en zomer, herfst en winter.

Heb geduld, veel geduld met jezelf en nog meer met de

ander en verlaat nooit het huis van je liefde en trouw.

Als de storm opsteekt, geraak dan niet in paniek en laat niet

alles los. Hou je vast aan de wortels van je liefde en wacht.

De storm gaat voorbij. Echte liefde moet blijven.

 
uit: “Neem je tijd om gelukkig te zijn” van Phil Bosmans 2004.